“เข้าเมืองไม่ได้ เพราะเหตุใด?”
สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของหลงเทียนอวี้จ้องอีกฝ่ายเขม็ง องครักษ์เฝ้าประตูเหล่านั้นตัวสั่นเทิ้ม
มองหลงเทียนอวี้ด้วยสีหน้าลำบากใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยังห้ามม้าของเขาเอาไว้
“อาจเพราะเวลาผ่านมานานมากแล้ว ดังนั้นใต้เท้าจึงลืมไปว่าเมืองนี้มีท่านอ๋องชิ่งเป็นเจ้าเมือง ปกติแล้วท่านสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ แต่หลายวันมานี้เบื้องบนสั่งเอาไว้ว่า จะต้องมีป้ายเชิญก่อนจึงจะสามารถเข้าไปได้”
หลงเทียนอวี้สบถในลำคอ หางตาเหลือบไปเห็นป้ายสีทองที่ขบวนข้างๆ หยิบออกมาให้ตรวจ
บนป้ายอันนั้นมีภาพวาดลายมังกรและตัวอักษรคำว่าชิ่ง ทว่ารูปลักษณ์ไม่เหมือนสิ่งของที่คนในราชวงศ์ใช้
“หลบไป พวกเราเป็นเพียงนักท่องเที่ยวแต่เพียงเท่านั้น พวกเราหาใช่ขุนนางแต่อย่างใด”
หลงเทียนอวี้เอ่ยเสียงเข้ม แต่คิดไม่ถึงเลยว่าทหารเหล่านั้นไม่ยอมหลบ ซ้ำยังโบกมือให้สัญญาณ
ครู่ต่อมา ทหารยืนเรียงกันเป็นแถวพร้อมทั้งถือดาบเงินยาวคมกริบเอาไว้ในมือ พวกเขาจ้องขบวนรถม้าของหลงเทียนอวี้เขม็ง
“ใต้เท้า ข้าน้อยไม่คิดอยากทำให้ท่านขุ่นเคือง แต่นี่เป็นคำสั่ง หากท่านยังดึงดันที่จะเข้าไปในเ
