้วนชอบเดินเที่ยวเล่นซื้อของทั้งสิ้น
เฮ้อ ชีวิตที่มีเงินแต่มิอาจนำไปจับจ่ายใช้สอยได้ช่างน่าหดหู่ยิ่งนัก
“เจ้าค่ะ รอบาดแผลของท่านหายดีเมื่อไหร่ พวกเราไปซื้อของขวัญกลับไปฝากคนที่บ้านกันดีกว่า ข้าโชคดียิ่งนักที่ได้ติดตามนายหญิงมา คาดว่าหากกลับไปคราวนี้พวกนางจะต้องอิจฉาข ข้าอย่างแน่นอน”
เมื่อออกจากเมืองหลวงว่างเทียนมาแล้ว พวกนางทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันตลอดทาง ป๋ายซ่าวเองก็ร่าเริงขึ้นมาก
ชี้มือชี้ไม้ราวกับกำลังวางแผนซื้อของฝากให้กับคนที่จวน
หลินเมิ้งหยาปล่อยให้นางคิดคำนวณอย่างอิสระ นางลอบมองพวกพ่อค้าแม่ขายริมทาง
ท่านแม่จะเคยเห็นสิ่งเหล่านี้หรือไม่?
หากลบตัวตนของนางในชาติก่อนทิ้งไป นางรู้สึกพึงพอใจกับชีวิตในฐานะหญิงสาวแปลกประหลาดที่สุดแห่งต้าจิ้นและหลินเทียนเช่นนี้มาก
ท่านพ่อเคยเล่าว่าพวกเขารู้จักกันท่ามกลางความวุ่นวายของการสู้รบ
ไม่รู้ว่าองค์หญิงผู้ได้รับความรักที่สุดในเมืองหลินเทียนมีความกล้ามากมายขนาดไหนจึงบุกเข้าไปในกองทัพที่มีทหารนับพัน
