ขณะที่นางกำลังคิดคะนึงอย่างหดหู่อยู่นั้น อยู่ ๆ รถม้าก็หยุดลง
หงอวี้รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตา
“เกิดอะไรขึ้น?”
เพียงยื่นหน้าออกไป นางก็ได้เห็นชายร่างกำยำราวเจ็ดแปดคนยกดาบขึ้นชี้มาทางรถม้าของตนเอง
“ฮูหยิน…คือ…”
ตาเฒ่าเถียนรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก อย่างอื่นยังมิต้องพูดถึง แต่มองจากดาบที่พวกเขาถือ เกรงว่าคนเหล่านี้จะต้องมิใช่อันธพาลริมทางเป็นแน่
สิ่งที่น่าตื่นตระหนกที่สุดคือทั้งด้านหน้าและด้านหลังล้วนไร้ซึ่งร้านรวงหรือบ้านเรือน เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้พุ่งเป้ามาที่พวกเขาโดยเฉพาะ
กลืนน้ำลายเหนียวฝืดลงคอ อยู่ ๆ เขาก็จำคำพูดของแม่นางคนนั้นขึ้นมาได้
จริงสิ นางสั่งว่าไม่ว่าเขาจะเจอกับใครหรืออะไร เขาห้ามเอะอะส่งเสียง แต่จงวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด
พยายามบังคับขาที่ไร้เรี่ยวแรงของตนเองออกวิ่งไปยังทิศทางตรงกันข้ามท่ามกลางสายตาอาฆาตของคนเหล่านั้น
แม้ตาเฒ่าเถียนจะหนีไปแล้ว แต่คนเหล่านั้นกลับยังยืนนิ่ง
หัวใจของหงอวี้บีบรัดแน่น คิดไม่ถึงเลยว่านางจะต้องมาตายที่นี่
“แม่นางน้อย หากเจ้ารู้ความสักหน่อย เช่นนั้นจงลงจากรถม้าแล้วตามพวกพี่ชายไปเสียดี ๆ หากเจ้ามิรู้ความ เช่นนั้นอย่าหาว่าพวกพี่ชายมิเกรงใจ!”
ชายคนหนึ่งใ
