นเป้าหมายต่อไปของคนเหล่านั้นอย่างแน่นอน
เพื่อป้องกันมิให้แผนล่ม หลงเทียนอวี้ จั่วชิวอวี้และนางติดตามรถม้าของหงอวี้ออกมาด้วยตัวเอง
ผลปรากฏว่าพวกนางได้เห็นเหตุการณ์การลักพาตัวหงอวี้
ชายเหล่านั้นมิได้คิดฆ่าหงอวี้ในทันที แต่พวกเขากลับแบกร่างนางที่กำลังสลบมิได้สติขึ้นบ่า จากนั้นจึงหนีไปในอีกทิศทางหนึ่ง
“ตามไป ระวังอย่าให้ถูกจับได้”
หลงเทียนอวี้ออกคำสั่งเสียงเข้ม เงาดำหลายร่างพลันผลุบหายไป
เมื่อมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายจากไปแล้ว พวกหลินเมิ้งหยาจึงลุกขึ้นออกจากพงหญ้า
“อวี้เปี่ยวเกอเตรียมคนเอาไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?”
จั่วชิวอวี้พยักหน้าลง ทหารองครักษ์สามพันคนเตรียมเช็ดไม้เช็ดมือคอยนานแล้ว เพียงได้ยินว่าสามารถกำจัดคนเหล่านั้นได้อย่างลับ ๆ พวกเขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เหตุใดหลินเมิ้งหยาจึงเลือกที่จะกำจัดทิ้ง แต่กลับไม่หว่านแหให้ปลาติดกับก่อน?
หลินเมิ้งหยาอธิบายว่ามันง่ายมากกว่าหากจับปลาในน้ำโคน
“พวกเราตามไปกันเถิด”
หลงเทียนอวี้ที่รับหน้าที่เป็นองครักษ์ประจำตัวของหลินเมิ้งหยาเกาะติดนางทุกฝีก้าว
เขาทำแม้กระทั่งอุ้มนางขึ้นไปบนหลังม้า หลังจากนางนั่งลงอย่างมั่นคงแล
