้ว เขาจึงกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าตาม
จั่วชิวอวี้ส่งสายตาอิจฉาไปทางคู่รักสวรรค์สร้าง
ช่วยไม่ได้ เขารู้จักอุปนิสัยใจคอของหลินเมิ้งหยาดี ดังนั้นเขาจึงรู้สึกอิจฉาแต่เพียงเท่านั้น
ดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตก ในที่สุดเวลายามค่ำคืนก็มาถึง
หลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาขี่ม้าผ่านป่าอย่างต่อเนื่อง
แม้จะไม่รู้ว่าพวกคนที่ติดตามไปก่อนหน้าทิ้งสัญลักษณ์อันใดเอาไว้ แต่หลงเทียนอวี้กลับมองปราดเดียวก็รู้ทาง เขาไม่แม้แต่จะสงสัยเลยแม้แต่น้อย
พิงหลังเข้าหาวงแขนของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในห้วงแห่งความคิดของตนเอง
ในที่สุดฝีเท้าของม้าก็ก้าวช้าลง
ขณะเดียวกัน พวกเขาหลุดออกจากป่า ก่อนจะมาหยุดที่หน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
“ลงจากหลังม้าเถิด พวกเขาเข้าไปในหมู่บ้านแล้ว”
หลงเทียนอวี้กระซิบข้างหูหลินเมิ้งหยา ก่อนจะอุ้มนางลงจากหลังม้าด้วยความระมัดระวัง
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองไปทั่วทุกสารทิศผ่านความมืด นางอดที่จะรู้สึกแงนสงสัยมิได้
ตอนแรกนางคิดว่าคนเหล่านั้นจะหาสถานที่แอบซ่อนตัว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะมุ่งหน้าเข้ามายังเขตชุมชนเช่นนี้
หรือคนในหมู่บ้านล้วนเป็นคนของพวกเขา?
แต่ความคิดหนึ่งโผล่ขึ้นมาคัดค้านอย่างรวดเร็
