กทำงานยามตะวันขึ้นและนอนพักผ่อนยามตะวันตก
มือเบาเท้าเบาเดินผ่านเส้นทางในหมู่บ้านโดยมิทำให้ผู้คนแตกตื่น ทั้งสองเดินตามเบาะแสที่ลูกน้องของหลงเทียนอวี้ทิ้งเอาไว้
เมื่อเทียบกับบ้านเรือนทางด้านหน้าแล้ว เรือนทางด้านหลังมีรอบผุพังอยู่บ้าง แต่ผนังกลับดูใหม่เอี่ยม อีกทั้งยังมีกำแพงล้อมรอบจนมิมีใครมองเห็นภายใน
“คนของพระองค์มั่นใจแล้วใช่หรือไม่ว่าพวกเขาพาตัวหงอวี้มาที่นี่?”
หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง เขาสัมผัสได้ว่าคนของตนเองกำลังเฝ้าระวังรอบเรือนหลังนี้
หลินเมิ้งหยามองเข้าไปในเรือน แม้จะเงียบสงบ แต่นางรู้ว่าภายในจะต้องเต็มไปด้วยความน่าสะอิดสะเอียน
สะลึมสะลือตื่นขึ้น ยังไม่ทันที่หงอวี้จะลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดพลันแล่นเข้ามาทั้งร่าง
ไม่ง่ายเลยกว่านางจะลืมตาขึ้นได้ แต่นางกลับพบว่าตนเองกำลังอยู่ในเรือนหลังหนึ่ง
แม้เรือนหลังนี้จะมีแสงสว่างไม่มาก แต่นางกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน บนผนังมีอุปกรณ์ชาวนาที่นางไม่คุ้นตาแขวนเอาไว้
โชคดีที่นางเกิดในครอบครัวชาวนา ดังนั้นนางจึงดูของเหล่านั้นไม่ผิด
ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาที่คาง มือหนาคว้าคางของนางเอาไว้เพื่อให้นางเงยหน้าสบตากับพวกเขา
จากนั้นใบหน้าหยาบกร้านของชายคนหนึ่งพลั
