ิ้งหยา
มองตามร่างบางที่เดินหายออกจากประตูไป อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ถอนหายใจ
“ใจอ่อนหรือ?”
หลงเทียนอวี้วางหมากอีกตัว สายตาจับจ้องมองหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า นางเพ่งสมาธิกับการเดินหมากต่อไป
“ทุกคนล้วนมีโชคชะตาเป็นของตัวเอง หม่อมฉันเพียงแค่เสียดายเท่านั้น”
เดินมาถึงขั้นนี้แล้ว หากนางยังใจอ่อนปวกเปียก เช่นนั้นคนที่จะได้รับความพ่ายแพ้ย่อมเป็นตัวนางเอง
ตอนแรกหลินเมิ้งหยาอยากปล่อยหงอวี้ไป แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว
ทั้งสองยังคงเดินหมากกันต่อ แม้หลินเมิ้งหยาจะเดินหมากด้วยความรอบคอบ แต่สุดท้ายก็ยังมิอาจเอาชนะหลงเทียนอวี้ได้
ช่วยไม่ได้ ความห่างชั้นกันนี้มิอาจแทนที่ด้วยความฉลาดได้
นางพ่ายแพ้ให้แก่เขาอย่างสมบูรณ์ ทว่าหลินเมิ้งหยามิได้แสดงท่าทีมิพอใจ แม้ในใจลึกๆ จะรู้สึกขุ่นมัวอยู่หลายส่วนก็ตาม
ขณะที่กำลังจะเล่นหมากกระดานต่อไปกับเขา บ่าวรับใช้ที่ถูกส่งไปจับตามองเรือนของซู่เหมยรีบวิ่งแจ้นเข้ามารายงาน
แต่เมื่อเห็นว่าจวิ้นจู่และพระสวามีกำลังเล่นหมากล้อม บ่าวคนนั้นจึงทำได้เพียงกระซิบกระซาบข้างหูป๋ายซ่าว
“ออกไปก่อนเถิด ข้าจะรายงานให้เอง”
ป๋ายซ่าวพยักหน้าลง บ่าวคนนั้นรีบวิ่งกลับไป
จะมีใครไม่รู้บ้างว่า
