้….วันนี้บรรยากาศเงียบเชียบผิดปกติ
ทั้งที่รถม้าแล่นออกมานานแล้ว แต่สองข้างทางกลับไม่มีรถม้าสวนเลยสักคัน ความกระวนกระวายแล่นพล่านไปทั้งหัวใจ
“ย่ะห์…”
ตวัดแส้ที่ใช้มานานกว่าครึ่งชีวิตขึ้นฟาด ปลายแส้กระทบบนอานม้า
เขาใช้ม้าหากินมาครึ่งค่อนชีวิต ฉะนั้นจึงมิอาจทำใจตีมันได้ลง
เขาทำเพียงแค่เร่งม้าของตนเองเท่านั้น
เจ้าม้าเอ๋ย วิ่งเร็วหน่อยเถิด พวกเราจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนเสียที
โชคดีที่เขามองเห็นจุดหมายปลายทางแล้ว
ตาเฒ่าเถียนรีบบังคับรถม้าให้เร็วที่สุด เขาจะได้กลับมาทันก่อนประตูเมืองจะปิด
เมื่อถึงเวลานั้นเขาสามารถไปเบิกเงินจากจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องได้ เท่านี้เขาก็จะมีเงินมากเพียงพอให้ลูกชายไปสู่ขอลูกสะใภ้แล้ว
เพราะเหตุนี้หัวใจของตาเฒ่าเถียนที่เคยบีบตัวแน่นจึงคลายออก
ทว่าฮูหยินในรถม้าช่างน่าสงสารเหลือเกิน ทว่าจะมีใครบ้างไม่มีเรื่องทุกข์ใจ?
หงอวี้จำไม่ได้แล้วว่าตนเองร้องไห้ไปนานเพียงใด ทว่าแม้ตอนนี้นางจะเริ่มรู้สึกแสบร้อนบริเวณดวงตา แต่ถึงกระนั้นก็ยังมิอาจหักห้ามน้ำตาให้หยุดไหลได้อยู่ดี
ซู่เหมย…เหตุใดซู่เหมยจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้?
หวนนึกถึงวันวาน เด็กน้อยคนนั้นมักจะเดินตามหลังนางอยู่เสมอ เหตุใดนางจึงกลายเป็นคนไร้เหตุผล
