เมื่อวางหมากลง หลินเมิ้งหยาก็ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง
การเปลี่ยนแปลงวิธีเดินหมากในคราวนี้มิต่างจากสถานการณ์ในปัจจุบันของนาง ยากที่จะปฏิเสธว่าไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น แต่ถึงกระนั้นนางก็ต้องลงทุนลงแรงค่อนข้างมาก
“อื้ม…เจ้ากำลังหาเรื่องทำให้ตัวเองลำบากอยู่กระนั้นหรือ?”
จั่วชิวอวี้มองไม่ออก เมื่อครู่การวางหมากของหลินเมิ้งหยาดุดันจนเขารับมือไม่ทัน
แต่เพราะเหตุใดเสือที่เพิ่งหลุดจากกรงจึงถูกนางปิดประตูกรงอีกรอบเล่า?
แม้จะไม่รู้เหตุผล แต่จั่วชิวอวี้ก็พยายามหาโอกาสวางหมากเพื่อโจมตี
จนกระทั่งพบจุดบอดของหมากดำ ดังนั้นสถานการณ์จึงเอนเอียงไปทางเขาแล้ว
แต่หลินเมิ้งหยาเหมือนเป็นแมลงวันหัวขาด นางยังคงวางหมากมั่วซั่วจนชิวอวี้รู้สึกเสียดาย
สายตาเหลือบมองหมากดำของนางที่ใกล้จะถูกกินจนหมดกระดานแล้ว
หลินเมิ้งหยากลับตบหมากลงไปโดยไม่ยั้งคิด ในที่สุดสถานการณ์ก็เปลี่ยนแปลงกะทันหัน
ราวกับหมากดำถูกเทพเจ้าโอบอุ้มเอาไว้และได้เกิดใหม่อีกครั้ง หลังจากวางหมากอีกสองสามตัว ในที่สุดหมากขาวก็ถูกกินจนพ่ายแพ้
จั่วชิวอวี้อึ้งงัน ดวงตาเบิกกว้างขณะกำลังมองหมากของตนที่กำลังถูกยึดไป
เงยหน้าจ้องมองดวงตาเปล่งประกายของหลินเมิ้งหยา นี่…นี่
