มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“ยอมเสียกำไรเล็กน้อย ก่อร่างสร้างฐานให้มั่นคง ดึงดูดศัตรูเข้ามาติดกับ แผดเผาจนวอดวาย เปี่ยวเม่ยรอบคอบยิ่งนัก เท่านี้ข้าก็วางใจแล้ว”
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้นจากกระดานหมากล้อม นางมองจั่วชิวเฉินที่กลับมามีท่าทีเป็นปกติแล้วอย่างประหลาดใจ
ท่าทางแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ใบหน้าของเขาประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม มือทั้งสองข้างกอดอก ดวงตาฉายแววชื่นชม
“ท่านมาตั้งแต่เมื่อไร? ไม่มีใครเห็นอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเคยชินกับการหันกลับไปมองทางด้านหลัง โชคดีที่พวกเขาล้วนเป็นคนรอบคอบ การที่กลับมายืนอยู่ที่นี่ได้แสดงว่าจะต้องไม่มีใครเห็นอย่างแน่นอน
จั่วชิวเฉินหัวเราะเบา ๆ ทว่าสายตามิได้ละออกจากกระดานหมากล้อม
เหตุเพราะหลินเมิ้งหยากำลังเพ่งสมาธิอยู่กับการแข่งขัน ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานขนาดไหนแล้ว
ทว่าหลงเทียนอวี้และจั่วชิวเฉินรอพวกเขานานราวครึ่งชั่วโมงแล้ว
“ฮวงซง ท่านดูออกแล้วทำไมไม่ช่วยข้าเล่า”
จั่วชิวอวี้ส่งเสียงประท้วงอย่างไม่พอใจเหมือนครั้งยังเด็ก ฝีมือการเดินหมากของเขามิเป็นสองรองใครในบรรดาคนรุ่นราวคราวเดียวกัน
แต่ใครจะรู้เล่าว่าเขาจะถูกเด็กคนนี้ล้มเอาง่ายๆ แล
