้วอย่างนี้จะไม่ให้เขาขุ่นข้องหมองใจได้อย่างไร
“เจ้าสมควรพ่ายแพ้แก่หมากกระดานนี้แล้ว เมิ้งหยาฝีมือสู้เจ้าไม่ได้ แต่เพราะเจ้าสองจิตสองใจ ดังนั้นจึงปกป้องหมากของตัวเองเอาไว้ไม่ได้ สุดท้ายเจ้าจึงแพ้อย่างไรเล่า หากเมื่อครู่ เจ้าพยายามบุกเข้าไปแล้วล่ะก็ ไม่ว่าอย่างไรนางก็เอาชนะเจ้าไม่ได้ ข้าพูดถูกหรือไม่?”
หากพูดเรื่องฝีมือในการเล่นหมากล้อม จั่วชิวเฉินจัดอยู่ในระดับปรมาจารย์
เมื่อถูกเหยียบย่ำซ้ำเติม จั่วชิวอวี้จำใจกลืนความน้อยใจลงคอ
เหตุเพราะเขาเป็นฝ่ายประมาทก่อน
“สายตาเฉินเปี่ยวเกอแหลมคมยิ่งนัก แต่หม่อมฉันขอเอ่ยตามความจริง หลังจากได้เดินหมากกระดานนี้แล้ว หม่อมฉันเพิ่งเข้าใจว่าเมื่อก่อนหม่อมฉันบุ่มบ่ามเกินไป หวังว่าจะไม่ทำให้แผน นการของเฉินเปี่ยวเกอเสียหาย”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ป๋ายซ่าวเข้ามาประคองนางขึ้นขยับแข้งขยับขา
คิดไม่ถึงเลยว่าหมากกระดานนี้จะต้องใช้สมาธิมากถึงเพียงนี้ ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดละครทีวีจึงมักมีฉากที่คนเป็นศัตรูเล่นหมากล้อมด้วยกัน
หมากสีขาวดำเปรียบเสมือนการต่อสู้กันหนแรก ดังนั้นหมากล้อมหนึ่งกระดานจึงสามารถมองออกว่าใครจะมีโอกาสแพ้หรือชนะ
ดวงตาของจั่วชิวเฉินสั่นไหว ก่อนจะกลับมาเป็น
