ปกติอย่างรวดเร็ว
เด็กคนนี้มองทุกสิ่งออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ซ้ำไหวพริบยังรวดเร็วว่องไวเกินกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก
“ไม่เป็นไรหรอก ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่มีทางกระทบกระเทือนการใหญ่ วันมะรืนพวกเจ้าก็ต้องออกเดินทางแล้ว เตรียมตัวพร้อมกันแล้วหรือไม่?”
วิธีการพูดล้ำลึกชวนฉุกคิดเช่นนี้เห็นจะมีเพียงจั่วชิวอวี้และป๋ายซ่าวที่ไม่เข้าใจ
คนหนึ่งมีสติปัญญาจำกัดส่วนอีกคนเข้าใจทุกอย่าง แต่หากนายหญิงไม่พูด เช่นนั้นนางก็ไม่คิดจะเอ่ยถาม
ดังนั้นเมื่อเห็นบทสนทนาราวกับเทพเซียนคุยกันระหว่างฮวงซงและสองสามีภรรยา จั่วชิวอวี้จึงทำเพียงกลอกตา แล้วเดินออกไปสั่งให้คนตระเตรียมข้าวของสำหรับการเดินทาง
มองตามหลังจั่วชิวอวี้ที่เดินออกไป สายตาของจั่วชิวเฉินมีความกังวลอยู่หลายส่วน
ภาพทั้งหมดล้วนตกอยู่ในสายตาของหลินเมิ้งหยา
ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นพี่น้องกัน แม้จั่วชิวเฉินจะปากแข็ง แต่หัวใจของเขากลับเป็นห่วงน้องชายของตนอยู่เสมอ
“อันที่จริงเขาอาจจะเหมาะกับหอป๋ายเฉามากกว่าที่นี่นะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้น
นับตั้งแต่วันที่จั่วชิวเฉินออกคำสั่งว่าจั่วชิวอวี้ต้องออกเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงเก่ากับพ
