ชิวอวี้ที่กำลังกินขนมหวานเผลอสบตาหลินเมิ้งหยาอย่างมิได้ตั้งใจ
สวรรค์ นั่นมันสายตาแห่งการเคืองแค้นมิใช่หรือ!
กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ แต่วันนี้ขอดื่มสุราให้เมามายก่อนแล้วค่อยคำนึงถึงความทรมานในวันพรุ่งเถิด
หันหน้าไปส่งยิ้มให้หลงเทียนอวี้อีกหน ก่อนจะสนทนาหัวข้อสำคัญ
อย่างเช่น…วิธีการดูแลร่างกายของผู้ชาย
หลินเมิ้งหยาคร้านจะปรายตามองพวกเขาด้วยดวงตาเปี่ยมโทสะอีกต่อไป นางก้มหน้าลงทานอาหารของตัวเอง
ป๋ายซ่าวอารมณ์ดีดั่งดอกไม้ผลิบานก็มิปาน แต่เมื่อเห็นใบหน้าหมองมัวของนายหญิง นางจึงรีบเก็บสีหน้าทันใด
“เมื่อคืนมีการเคลื่อนไหวหรือไม่?”
แน่นอนว่าหลินเมิ้งหยาถามถึงซู่เหมย คาดว่าน้ำกะละมังนั้นจะต้องราดรดจนหัวใจของนางเย็นเฉียบไปแล้วอย่างแน่นอน
โดยเฉพาะเมื่อถูกสาดยามค่ำคืนอันแสนหนาวเหน็บ แม้จะไม่อาจทำให้นางเป็นหวัด แต่คาดว่าคืนต่อไปนางคงไม่แม้แต่จะรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน
แม้แต่เสียงกระแอมไอราวกับปอดกำลังจะหลุดออกจากคอก็คงไม่มี
ฮึ ฮึ บังอาจแกล้งป่วยต่อหน้านาง หากไม่กลัวตายจริงก็ดาหน้าเข้ามาเถิด
“ข้ากำชับพวกผอจื่อในจวนหมดแล้ว เมื่อคืนพวกนางนอนหลับเป็นตาย โดยไม่แม้แต่จะเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้ให้นางดื่ม เมื่อครู่ข้าส่
