สีหน้าของจั่วชิวอวี้และจั่วชิวเฉินไม่น่ามองเพราะคำพูดของหลงเทียนอวี้
เรื่องอื่นคงยังมิต้องพูดถึง แต่หากข่าวอันเป็นความลับรั่วไหลออกไป เช่นนั้นจะต้องรับผิดชอบด้วยชีวิต
แต่ดูจากท่าทางของจั่วชิวอวี้และจั่วชิวเฉิน ดูเหมือนพวกเขาจะไม่รู้ว่าผิดพลาดเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนไหน
หลินเมิ้งหยาก้มหน้าลงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าไปมองหลงเทียนอวี้ด้วยสีหน้าจริงจัง
“ข้าเชื่อว่าพวกเขามิได้ตั้งใจ”
ความไม่พอใจเอ่อล้นไปทั่วทั้งหัวใจของหลงเทียนอวี้ แต่หลินเมิ้งหยากลับกระตุกแขนเสื้อของเขา อีกทั้งยังส่งสาย ยตาประหนึ่งต้องการให้เขาใจเย็นลง
ไม่ว่าจะพูดอย่างไรคนทั้งคู่ก็ล้วนรู้จักนิสัยใจคอของญาติผู้พี่ทั้งสองของหลินเมิ้งหยาดี
แม้ว่าเขาจะอยากห้ามปรามสักเท่าไร สุดท้ายหลินเมิ้งหยาก็ยื่นมือไปช่วยเหลือพวกเขาอยู่ดี
ลอบถอนหายใจ เหตุใดนางมักทำให้เขาโต้แย้งนางมิได้เลย
“ในเมื่อความลับรั่วไหลไปแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันคงต้องไปที่หอป๋ายเฉา แต่หม่อมฉันมีสิ่งหนึ่งต้องการจะกล่าว หม่อมฉั นสามารถช่วยพวกท่านพี่เรื่องตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดได้ หนึ่งเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ สองแม้พวกท่านจะไม่พูด แต่ หม่อมฉันรู้ดีว่าการจากไปของท่านแม่ทิ้งป
