ัญหาใหญ่เอาไว้ แน่นอนว่าการที่ท่านแม่ออกไปใช้ชีวิตของตนเองมิใช่เรื่อง ผิดแต่อย่างใด แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นราษฎรเมืองหลินเทียน ข้าคิดว่าหากท่านแม่ยังอยู่ก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่อง งเช่นนี้ขึ้น”
อันที่จริงหลินเมิ้งหยามองออกทุกอย่าง แม้จั่วชิวอวี้และจั่วชิวเฉินจะพยายามโน้มน้าวให้นางไปยังหอป๋ายเฉา แต่สุ ดท้ายเรื่องทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนางทั้งสิ้น
นางเชื่อว่าหากตนเองพูดว่าไม่ไป เช่นนั้นพวกเขาทั้งสองคงไม่บีบบังคับ
ช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมาทำให้หลินเมิ้งหยารู้จักอุปนิสัยใจคอของสองพี่น้องเป็นอย่างดี
ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา บุรุษทั้งสามพลันตกอยู่ในอาการเคร่งขรึม
ใช่แล้ว พวกเขาล้วนมีเป้าหมายของตนเอง แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขาไม่มีวันทำนั่นก็คือการทำร้ายหลินเมิ้งหยา
ไม่ว่าหลงเทียนอวี้หรือสองพี่น้องสกุลจั่ว พวกเขาล้วนเห็นว่าหลินเมิ้งหยาสำคัญที่สุด ฉะนั้นในเมื่อนางเลือกท ทางเดินเช่นนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะดีใจหรือไม่ แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาจะพยายามทำตามความต้องการของนางให้ได้
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าจงเตรียมตัวให้พร้อม อีกสองวันพวกเราจะออกเดินทาง”
ใบหน้าจั่วชิวเฉินปราศจากรอยยิ้ม อีกทั้งยังคงเคร่งขรึม
