เงยหน้ามองใบหน้านวลยามมีโทสะของหลินเมิ้งหยา มิรู้ว่าเพราะเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงรู้สึกแต่เพียงคำว่าน่ารักเท่านั้น
สายตามิอาจละจากใบหน้าท่าทางหยิ่งผยองของนางได้เลย
“เจ้า….”
ซู่เหมยโกรธจนตัวสั่น ขณะที่คิดจะตอบโต้ นางพลันนึกถึงสถานะของตนเองตอนนี้ขึ้นมาได้
น้ำตาเอ่อคลอเบ้า แสร้งแสดงท่าทางน่าสงสาร แต่น่าเสียดายที่นางเปลี่ยนท่าทีกะทันหัน ดังนั้นความน่าสงสารแม้สักนิดก็ไม่มี
หลินเมิ้งหยามองนางราวกับภูตผี อีกทั้งยังคร้านจะสนใจนางเสียด้วยซ้ำ
หยักยิ้มเยียบเย็นเสมือนผู้ได้รับชัยชนะ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับไปยังห้องนอนของตนโดยมีหลงเทียนอวี้คอยโอบอุ้ม
เพียงผ่านเข้าประตูมา ท่าทีแข็งกร้าวที่นางบรรจงสร้างพลันอ่อนยวบลง
เมื่อก้มหน้า นางเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าท่าทางของทั้งคู่ค่อนข้าง…หมิ่นเหม่
ใบหน้าแดงก่ำจนไม่อาจแดงไปกว่านี้ได้อีกแล้ว นางสะบัดตัวออกจากวงแขนของหลงเทียนอวี้ ก่อนจะผลุบตัวเข้าไปฝังตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
หันหน้าเข้าหากำแพง ไม่มีความกล้าแม้กระทั่งจะสบตาหลงเทียนอวี้
เฮ้อ นางมักเป็นเช่นนี้เสมอ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้กับเขา สุดท้ายก็เป็นนางที่แพ้ภัยตัวเอง
สวรรค์โปรด เหตุใดนางจึงไม่ได้เรื่องเช่นนี้นะ!
หลงเทียนอวี้
