ป็นฮูหยินแห่งจวนอ๋องแล้ว เช่นนั้นก็ควรมีความน่าเกรงขามสักหน่อยมิใช่หรือ แต่ข้าขอของที ท่านไม่เคยใส่ก็แล้วกัน หากต่อไปได้พบปะผู้คนแล้วเกิดมีคนจำได้ เช่นนั้นคงไม่ดีหรอกกระมัง…”
หัวใจแหลกสลายทีละน้อย หยดน้ำตารินไหลมิขาดสาย
น่าขำเหลือเกิน น้องสาวของนางเป็นคนเช่นนี้หรือ? บางทีโชคชะตาอาจจะกำลังเล่นตลกกับนางก็เป็นได้…
เมื่อเดินกลับมายังลานส่วนกลาง ป๋ายซ่าวอารมณ์ดียิ่งนัก
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองนาง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
เด็กคนนี้ไม่รู้จักเก็บอาการเลยใช่หรือไม่ ยังมีหนทางที่ต้องเดินอีกยาวไกลแท้ๆ
“นายหญิงเฉลียวฉลาดยิ่งนัก ขอเพียงผู้หญิงคนนั้นกล้าเข้ามา พวกเราก็ไม่เกรงใจเลยที่จะเล่นสนุกกับนาง นายหญิง วางใจให้ข้าจัดการเรื่องนี้เถิด ข้ารับรองเลยว่านางจะต้องร้องไห้หาแม่และไม่กล้ามายุ่งกับท่านอีก”
เทียบกับป๋ายซ่าวที่กำลังกำไม้กำมือแล้ว หลินเมิ้งหยาใจเย็นกว่ามาก
เหตุผลที่นางไปในคราวนี้ก็เพราะอยากให้ทุกคนเห็นเรื่องตลก จากนั้นก็กระจายข่าวออกไป
หลงเทียนอวี้รู้ดีจึงตามนางไปด้วย ส่วนป๋ายซ่าว นางคงต้องเตือนสักสองสามคำ
“อืม อย่าทำเกินไปก็พอ ท่านอ๋องเองก็ส่งยิ้มให้นางบ้างนะเพคะ หากพระองค์ยังปั้นหน้านิ่ง
