หลินเมิ้งหยารู้สึกเบิกบานเป็นอย่างยิ่ง นางดึงป๋ายซ่าวเข้าไปในห้องเพื่อรอดูละครสนุกๆ ฉากใหญ่
อันที่จริงนางรู้สึกผิดไม่น้อยที่ทำให้หลงเทียนอวี้ต้องตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านเช่นนี้ แต่นางไม่มีทางเลือก
ทั้งหมดล้วนทำเพื่อข้อเสนอของจั่วชิวเฉินทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้นตลอดหลายวันมานี้บุรุษทั้งสามมักจะแอบสุมหัวกันอยู่เสมอ ไม่ว่าจะมองเช่นไร นางก็มักรู้สึกว่าพวกเขามิได้พูดคุยกันเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศ เกรงว่าหลงเทียนอวี้คงเตรียมใจรับความหายนะขนาดย่อมๆ เอาไว้แล้วเช่นเดียวกัน
จิ้งจอกสามตัวเก็บซ่อนหางของตนเองไว้ ทุกการกระทำของพวกเขาล้วนมีเหตุผลเสมอ ฉะนั้นนางจึงไม่รู้สึกหนักใจเลยแม้แต่น้อย
หลงเทียนอวี้เดินออกจากห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
สายตาเหลือบมองจั่วชิวอวี้ที่กำลังเอะอะโวยวายแต่แอบซ่อนท่าทางสะใจตรงหน้า หลงเทียนอวี้พยายามอย่างยิ่งยวดมิให้พุ่งตัวไปชกเขาให้ตาย
แม้ว่าเส้นเลือดบนหน้าผากจะปูดโปนแล้วก็ตาม
“ใช้ได้เลยนี่ เจ้าคนมักมากหลายใจ”
จั่วชิวอวี้ย่างสามขุมเข้ามาหา นิ้วมือชี้หน้าหลงเทียนอวี้อย่างตำหนิ ราวกับเขาได้ทำเรื่องผิดพลาดร้ายแรงจนยากเกินจะให้อภัย
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับมองเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย
เจ้าบ้านี่
