จะต้องแอบอ้างผลประโยชน์ส่วนรวมมาใช้ส่วนตนอย่างแน่นอน ครั้นอาศัยอยู่ที่ต้าจิ้น ตนได้เอ่ยเตือนจั่วชิวอวี้ไปหลายคำ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงคิดจะเอาคืน
แม้จะพยายามบอกตัวเองให้พยายามอดทนอดกลั้น แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงอยากปล่อยหมัดใส่หน้าจั่วชิวอวี้เหลือเกิน
“จงบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเหตุใดเจ้าจึงต้องรังแกเปี่ยวเม่ยของข้า! เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีบุรุษในเมืองหลินเทียนต้องการขอนางแต่งงานมากมายเพียงไหน! ข้าจะบอกเจ้าให้ มีมากเสียจนสามารถเรียงแถวจากเมืองหลวงว่างเทียนไปจนถึงเมืองหลวงเก่านู่น! แต่เจ้ากลับไม่รู้สึกเสียดายนาง ข้าว่าเจ้าคงอยากถูกโบยใช่หรือไม่!”
ยิ่งพูดอารมณ์ก็ยิ่งพุ่งสูง จั่วชิวอวี้เอื้อมมือไปรั้งคอเสื้อของหลงเทียนอวี้
ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้น ขณะที่น้ำลายกำลังจะกระเซ็นใส่เสื้อผ้าของหลงเทียนอวี้ ร่างของเขาพลันกระเด็นลอยขึ้นไปกลางอากาศโดยมิทันตั้งตัว ครู่ต่อมาร่างของเขาก็ร่วงลงบนพื้นด้วยท่วงท่ามิต่างจากสุนัขปากเปื้อนโคลน
จั่วชิวอวี้พ่นเศษดินออกจากปาก แววตาเผยความน้อยใจอยู่หลายส่วน
ก็ได้ ก็ได้ แม้เขาจะเล่นนอกบทก่อน แต่หลงเทียนอวี้ก็มิจำเป็นต้องใจร้ายกับเขาถึงเพียงนี้เลยนี่!
ทุกคนล้วนกำลังแสดงละ
