ครทั้งสิ้น เหตุใดต้องจริงจังด้วยเล่า?
ครู่ต่อมาจั่วชิวอวี้จึงเลิกเล่นนอกบท
คนรับใช้เข้ามาประคองเขาลุกขึ้น จั่วชิวอวี้ที่ต้องรู้สึกอับอายขายหน้าในจวนของตนทำได้เพียงส่งสายตาแค้นเคืองให้หลงเทียนอวี้โดยมิปริปากพูดสิ่งใดอีก
แต่เขาจะล้มเลิกการแสดงตอนนี้ไม่ได้ มิเช่นนั้นไม่ว่าฮวงซงที่กำลังแอบดูละครฉากสนุกหรือหลินเมิ้งหยาที่กำลังหัวเราะขบขันอยู่ภายในห้องจะต้องไม่ปล่อยเขาเอาไว้แน่
เฮ้อ เหตุใดคนที่ต้องบาดเจ็บจึงเป็นเขาตลอดเลยเล่า!
“เรื่องของพวกข้ามิจำเป็นต้องให้เจ้าเข้ามายุ่ง”
หลงเทียนอวี้กล่าวเสียงเย็นยะเยือกอย่างไม่ไว้หน้า
เขาเป็นคนมีความอดทน ทั้งที่กำลังยืนอยู่ในอาณาเขตของอีกฝ่าย แต่ถึงกระนั้นก็ยังกล่าวตอบโต้อย่างไม่เกรงใจ
ใครใช้ให้อีกฝ่ายโวยวายโดยไร้เหตุผลกันเล่า
โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่จั่วชิวอวี้กำลังแสดงท่าทางวางอำนาจบาตรใหญ่เพื่อตบตาผู้อื่นเช่นนี้
“เจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก ถึงอย่างไรเมิ้งหยาก็เป็นญาติผู้น้องของข้า พวกเราเมืองหลินเทียนไม่มีวันยอมปล่อยให้เจ้ารังแกนางได้ง่ายๆ”
แน่นอนว่าจั่วชิวอวี้มิอาจเอาชนะผู้อื่นได้ด้วยการต่อยตี สิ่งที่เขาทำได้มากสุดก็คือการยืนชี้หน้าบริภาษแต่เพียงเท่านั้น
หลงเท
