ียนอวี้ขี้เกียจกระทั่งให้ความสนใจแก่อีกฝ่าย พ่นลมหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเพราะคิดอยากเดินจากไป
ทว่าใครจะคาดคิด
“ฉึก” เสียงดังขึ้นกลางอากาศ ก่อนของบางอย่างจะเฉียดร่างเขาไป
หลงเทียนอวี้ไม่ขยับ แต่ถึงกระนั้นก็ยังหันหลังให้ลานบ้าน เขายืนนิ่งด้านหน้าประตูห้อง
สิ่งที่ปักอยู่บนวงกบประตูทางขวามือของเขาคือมีดเล่มเล็กคมกริบสีขาวราวหิมะ
ฝังลึกลงไปในเนื้อไม้ราวสามนิ้ว เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหากอีกฝ่ายต้องการชีวิตของเขา เช่นนั้นความตายอยู่เพียงแค่คืบเท่านั้น
“ไม่ว่าใครก็มิอาจรังแกจวิ้นจู่แห่งเมืองหลินเทียนได้!”
เสียงเคร่งขรึมเปี่ยมโทสะพลันดังขึ้น เหล่าคนรับใช้ในจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องต่างหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก
ฮ่องเต้แห่งเมืองหลินเทียนมิเคยแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวมาก่อน ทว่านับตั้งแต่จวิ้นจู่กลับมา พระองค์บันดาลโทสะใส่พวกหมอหลวงที่มิอาจรักษาพระอาการของจวิ้นจู่ได้ แม้แต่เซิ่นจวิ้นอ๋องที่เย้าแหย่ทำให้จวิ้นจู่ไม่พึงพอใจเองก็พลอยโดนลงโทษไปด้วย
ตอนนี้ท่านอ๋องผู้นั้นกลับสร้างเรื่องวุ่นวายใต้เปลือกตาจวิ้นจู่ เช่นนั้นจะมิจบเห่แล้วหรือ?
หากดูจากความรักความเอ็นดูที่ฮ่องเต้มอบให้จวิ้นจู่ ถ้าท่านอ๋องอวี้ไม่ถูกกินก็นับว่าเขาเ
