ป็นคนมีบุญวาสนาแล้ว
เหลือบมองด้ามมีดที่ยังคงสั่นไหวอยู่เล็กน้อย มุมปากหลงเทียนอวี้กระตุกขึ้น สีหน้าเย็นชา
ราวกับมิกลัวเกรงต่ออำนาจใด เขาหันหน้าสบตาจั่วชิวเฉิน
“นางเป็นชายาของข้า บนโลกนี้ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิสั่งสอนเปิ่นหวัง!”
แต่ไหนแต่ไรเขาเป็นคนมีท่วงท่าน่าเกรงขาม บัดนี้โทสะเปี่ยมล้น พวกเขาสบตากัน สายตาเชือดเฉือนประหนึ่งมังกรปะทะพยัคฆ์
ทุกคนหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อหลบหลีกอันตราย เหตุเพราะกลัวว่าทั้งสองจะต่อสู้กัน
“เข้ามากันก่อนเถิด ยืนอยู่ที่สวนด้วยเหตุใดกันเล่าเพคะ?”
เสียงอ่อนโยนนุ่มนวลพลันดังขึ้น เหล่าคนรับใช้ต่างรู้สึกว่าเสียงนี้ราวกับเป็นเสียงที่สวรรค์ประทาน
เหตุการณ์ตึงเครียดเบื้องหน้าคลี่คลายลง แม้ทั้งสองฝ่ายจะยังไม่เต็มใจก็ตาม
พวกเขาจ้องตาอีกฝ่ายเขม็ง ก่อนที่ทั้งสามจะเดินเข้าไปในห้องของหลินเมิ้งหยา
“ปัง” เสียงดังขึ้น ประตูไม้ทางด้านหลังถูกปิดกระแทก คนที่ถูกกันเอาไว้ทางด้านนอกล้วนพยายามแอบมองด้วยความสงสัย
เกรงว่านับตั้งแต่วันนี้ไปเรื่องราวของอันเล่อจวิ้นจู่ผู้ได้รับความรักความเมตตาอย่างล้นเหลือจากฮ่องเต้และข่าวความเจ้าชู้มักมากหลายใจของท่านอ๋องอวี้คงแพร่กระจายไปทั่วทั้งแผ่นดินหลินเทียน
ช่างเป็น
