หลินเมิ้งหยายิ้มกว้างอย่างไม่ใส่ใจ หากจนกระทั่งตอนนี้นางยังมองซู่เหมยไม่ออกแล้วล่ะก็ เช่นนั้นสมองของนางคง งกลวงเต็มที
“ครั้นอยู่ในจวนอวี้ เจียงหรูฉินเองก็เคยใช้วิธีการนี้มาก่อนมิใช่หรือ? ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้มีญาติผู้พี่ของข ข้าทั้งสองคนอยู่ เช่นนั้นยังจะมีใครกล้าก่อความวุ่นวายอีกเล่า?”
หรี่ตาลงมองแสงภายนอก เมืองหลินเทียนอยู่ติดทะเลทั้งสามด้าน ฉะนั้นสภาพอากาศจึงค่อนข้างชื้นกว่าต้าจิ้น
ทั้งสองเมืองมีความพิเศษต่างกัน บางทีนางควรอาศัยช่วงเวลานี้สำรวจเมืองหลินเทียน
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร แต่ถ้าหากจั่วชิวเฉินมอบอำนาจในการตัดสินใจเรื่องการค้าของเมืองหลินเทียนให้แก่นาง เช่นนั้น นหากนางสร้างที่นี่ให้เป็นธนาคารของกลุ่มสามสหายก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว
แม้เหล่าคนรับใช้ในจวนจะได้ยินข่าวลือระหว่างหลงเทียนอวี้และซู่เหมยแล้ว แต่เหตุเพราะฐานะของหลินเมิ้งหยาค่อน นข้างพิเศษ กอปรกับจั่วชิวอวี้ยับยั้งเรื่องนี้เอาไว้ได้ทัน ดังนั้นเสียงซุบซิบนินทาจึงหายไปหลังจากช่วงเวลาอาหาร รกลางวัน
หลงเทียนอวี้นั่งอยู่ภายในห้องของหลินเมิ้งหยา เขาปอกเปลือกแอปเปิลให้นาง แต่ที่มากกว่านั้นเห็นจะเป็นสายตา ที่แอบชำเลืองมองสีหน้าพระชาย
