ยาวางหนังสือลงบนโต๊ะ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นบิดขี้เกียจ
นางมิใช่พวกที่ชอบนำทรายมาขยี้ตา เหตุที่ก่อนหน้านั้นไม่ยื่นมือเข้าไปสอดก็เพราะยังไม่จำเป็น
แต่ในเมื่อญาติผู้พี่ทั้งสองรักใคร่ทะนุถนอมนางมากจนไม่รู้ฟ้ารู้ดินถึงเพียงนี้ เช่นนั้นนางก็ควรหยิ่งผยองเอา าแต่ใจสักหน่อยมิใช่หรือ หาไม่ญาติผู้พี่ทั้งสองคงเสียแรงเปล่า
มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเล็กโบกไหวๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“มาเถอะ จงไปดูละครสนุกๆ กับข้า”
เวลา : บ่ายสองโมง
สถานที่ : สวนดอกไม้ในลานด้านหลังจวนเซิ่นจวิ้นอ๋อง
แสงแดดอบอุ่นในยามบ่ายทำให้ผู้คนต่างรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน นอกจากคนรับใช้ที่คอยอยู่ดูแลรับใช้เจ้านายแล้ว คนอื่ นๆ ล้วนหาสถานที่พักผ่อนทั้งสิ้น
ขณะเดียวกันคนทั้งสามเดินมาจากลานส่วนกลาง มีหลินเมิ้งหยาเดินนำ สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่างป๋ายซ่าวเดินตาม ส่วนอ อีกคนหนึ่งน่ะหรือ? แน่นอนว่าต้องเป็นหลงเทียนอวี้ผู้ตามติดพระชายาของตนด้วยท่าทีสงบปากสงบคำแต่ถึงกระนั้นก็ ไม่หวาดหวั่นต่อสิ่งใด
ทั้งสามกลายเป็นจุดสนใจทันทีที่เดินมาถึงระเบียง
แม้ปกติแล้วอันเล่อจวิ้นจู่อย่างหลินเมิ้งหยาจะไม่ออกมาเสวนากับคนรับใช้ในจวน แต่ไม่ว่าใครก็ได้เห็นกับตาว่า เห
