้องเผชิญหน้ากับสิ่งใดบ้าง
หากหลงเทียนอวี้ซึ่งก็มีฐานะค่อนข้างพิเศษไม่แพ้กันเข้าไปยุ่งด้วยแล้วล่ะก็ เกรงว่าเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็ บคงมิอาจสำเร็จ
“ไม่รีบร้อน”
ดวงตาหลงเทียนอวี้เปล่งประกาย เขาพยายามอย่างยิ่งยวดในการยับยั้งความรู้สึกผิดในหัวใจ
อันที่จริงเสด็จพ่อมีพระราชโองการ นอกจากเดินทางไปขอยากับหลินเมิ้งหยาแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหาข่าวของตำร ราชิงเจิงผู่
ตอนแรกพวกเขาเพียงแค่สงสัยเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้รับการยืนยันจากคำพูดของหลินเมิ้งหยา
หากเขากลับไปในตอนนี้ เกรงว่าเสด็จพ่อจะต้องส่งคนอื่นมาอย่างแน่นอน
แม้ฉากหน้าจะหยิบยกข้ออ้างอันทรงเกียรติมากล่าวอ้าง แต่ลึกๆ ในใจเขาไม่อยากให้หลินเมิ้งหยาหายไปจากสายตาของตน
ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงใช้พระราชโองการของเสด็จพ่อมาปิดปากคนพวกนั้น
“ก็ได้ หากพระองค์ยังคงยืนยันเช่นนั้น หม่อมฉันจะพาพระองค์ไปด้วยกัน แต่ก่อนจะไปพวกเราคงต้องจัดการปัญหาบางอย่างก ก่อน”
หลินเมิ้งหยาหาได้มองว่าเป็นเรื่องไม่เหมาะสม เหตุเพราะการมาของเขามิต่างจากการที่เขากำลังร่วมทุกข์ร่วมสุขกับ บนาง
หากขาพ้นประตูมาแล้วข้างหนึ่งแต่กลับไล่ตะเพิดเขาไปในทันทีคงมิเหมาะมิควรเท่าไรนัก
หลินเมิ้งห
