ลินเมิ้งหยาเหล่มองไปทางแกนแอปเปิล
เฮ้อ เสียดายแอปเปิลลูกโตสีแดงสดนั่นเสียเหลือเกิน
“โอ้ ได้”
หลงเทียนอวี้วางมีดและแอปเปิลลงด้วยท่าทางอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะหยิบผ้ามาเช็ดมือ
“พระองค์มีสิ่งใดต้องการพูดกับหม่อมฉันหรือไม่เพคะ?”
เห็นท่าทางเหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของหลงเทียนอวี้แล้ว หลินเมิ้งหยาอดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้
“ข้า…ไม่มีอะไร เพียงแค่ได้ยินมาว่าอีกสองวันจั่วชิวอวี้จะพาเจ้าไปขอร้องหมอที่หอป๋ายเฉาด้วยตนเอง ข้าไม่วาง งใจจึงคิดอยากติดตามเจ้าไปด้วย”
หลงเทียนอวี้พูดความจริง หลินเมิ้งหยาหยุดกินแอปเปิลโดยพลัน
เอียงศีรษะ ดวงตาที่เปล่งประกายราวหยดน้ำเปี่ยมไปด้วยความฉงน
“พระองค์จะไปกับหม่อมฉัน? แล้วทางฝั่งต้าจิ้นเล่าเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาประหลาดใจยิ่งนัก หลงเทียนอวี้ที่นางรู้จักเป็นคนที่คำนึงถึงบ้านเมืองก่อนเสมอ แม้เขาจะเดินทางมาข ขอยาสมุนไพรด้วยกันกับนาง แต่นั่นก็เพราะได้รับพระราชโองการจากฮ่องเต้
ทว่าเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็บเกี่ยวข้องกับนางเพียงผู้เดียว ซ้ำยังอาจมีเรื่องวุ่นวายของการแย่งชิงอำนาจในเมือง งหลินเทียนอีกด้วย
ฐานะของนางค่อนข้างพิเศษ หากก้าวขาเข้าไปแล้วล่ะก็ เช่นนั้นไม่รู้ว่านางจะต
