แล้ว ส่วนท้ายจวนคือห้อง งรับรองสำหรับแขกและอนุภรรยา
ทว่าจั่วชิวอวี้นับเป็นคนประหลาดจำพวกหนึ่ง ทั้งที่อายุอานามปาเข้าไปยี่สิบกว่าปีแล้ว แต่เขากลับหมกมุ่นอยู่ กับการปรุงยา แม้แต่ภรรยาสักคนก็ไม่มี ดังนั้นหลงเทียนอวี้ ซู่เหมยและหงอวี้จึงถูกจัดห้องให้อยู่ที่ลานท้าย จวนชั่วคราว
ส่วนหลินเมิ้งหยาอาศัยอยู่ในห้องใหญ่ของจั่วชิวอวี้ตามคำสั่งของจั่วชิวเฉิน
แม้เขาจะไม่ยินยอมแต่ก็มิอาจขัดพระราชโองการของฮ่องเต้ ดังนั้นเซิ่นจวิ้นอ๋องผู้น่าสงสารจึงต้องระหกระเหินไปนอนท ที่ห้องรับแขกด้านข้างห้องใหญ่
หลินเมิ้งหยามิได้เผยอารมณ์ใดๆ ให้เห็นตลอดทางที่ผ่าน ก้าวเท้าเอื่อยเฉื่อยราวกับกำลังเดินเล่นก็มิปาน จนในท ที่สุดพวกนางก็มาถึงหน้าห้องรับแขกของซู่เหมย
บัดนี้ที่นี่เต็มไปด้วยเหล่าบริวารที่เตรียมพร้อมมาดูละครสนุกๆ แล้ว
ทว่าทุกคนมิกล้าแสดงออกมากนัก พวกเขาหาเหตุผลเพื่อโผล่หน้าออกมาดูเท่านั้น ดังนั้นเวลาช่วงสั้นๆ งานกวาดถูบ้า านเรือนจึงหวานหมูไปในทันใด
เรื่องซุบซิบนินทามิเคยแบ่งแยกเผ่าพันธุ์หรือแว่นแคว้นอยู่แล้ว
หลินเมิ้งหยาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เหตุเพราะนางอยากให้เกิดความคึกคักครื้นเครงเช่นนี้อยู่แล้ว
ทันทีที่เดินไปถึงลาน
