ท้ายจวน คนที่ออกมาต้อนรับคือหงอวี้ หาใช่ซู่เหมยไม่
อันที่จริงหงอวี้คัดค้านน้องสาวของตนมาตลอดว่ามิให้ทำตัวมักใหญ่ใฝ่สูง แต่ตลอดหลายวันมานี้ซู่เหมยมีท่าทีราวกับ บต้องมนต์
นางมักพูดเสมอว่านางจะต้องสวมมงกุฎบนศีรษะให้ได้
เหตุเพราะเมื่อเช้าซู่เหมยรุกเข้าหาหลงเทียนอวี้เพื่อมอบกายถวายตัวให้แก่เขา ดังนั้นสองพี่น้องจึงทะเลาะกันอย ย่างรุนแรง
บัดนี้หลินเมิ้งหยามาถึงหน้าประตูแล้ว เช่นนั้นพวกนางสองพี่น้องก็ควรมีคำอธิบายให้แก่นาง
ทว่าเพียงได้เห็นใบหน้าของผู้มีพระคุณ หงอวี้พูดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำ สีหน้าเผยความอึดอัดลำบากใจ แต่ถึงกระนั นก็ยังฝืนยิ้มแข็งเกร็งให้หลินเมิ้งหยา
“ท่านมาแล้วหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้นสูง เหลือบมองนางครั้งหนึ่งก่อนจะพยักหน้าลง
เมื่อเทียบกับแต่ก่อนแล้ว หลินเมิ้งหยาในชุดของสตรีดูสง่างามกว่ามาก
หงอวี้ยิ่งรู้สึกผิด ก่อนหน้านี้นางคิดว่าสตรีตรงหน้าเป็นเพียงลูกสาวเศรษฐีธรรมดาๆ เท่านั้น แต่ใครจะคาดคิดเล่ าว่านางเป็นถึงอันเล่อจวิ้นจู่แห่งเมืองหลินเทียน ซ้ำยังมีอีกฐานะคือบุตรสาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเจิ้นห หนานโหวแห่งต้าจิ้น
ชั่วชีวิตของนางมิเคยพบเจอสตรีสูงศักดิ์เช่นนี้มาก่อน
แ
