ในจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยแม้แต่น้อย
จับจ้องมองหลินเมิ้งหยามิวางตา เมื่อมั่นใจแล้วว่าอาการของนางยังคงทรงตัว หลงเทียนอวี้จึงเดินทอดน่องอยู่ภายในจวนเซิ่นจวิ้นอ๋องเพียงลำพัง
สาวใช้และเสี่ยวซีที่เดินผ่านไปมาล้วนรู้ดีว่าชายผู้นี้มีฐานันดรมิธรรมดา ทว่าเขาไม่ชอบเอ่ยปากพูดคุยกับผู้อื่น
หลังจากถวายคำนับแล้ว พวกเขาก็ออกไปทำงานของตนเอง
จวนเซิ่นจวิ้นอ๋องไม่ใหญ่ แต่แม้ทุกคนจะมารวมกันอยู่ที่นี่ ทว่าลานด้านหลังกลับเงียบสงบ
หลงเทียนอวี้เดินออกมาไกลมากขึ้นเรื่อยๆ ตามองหกถนนหูฟังแปดด้าน จนกระทั่งเดินมาถึงสวนเล็กแห่งหนึ่ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครอื่นอีก เขาจึงหยุดฝีเท้า
“ข้าน้อยบกพร่องในหน้าที่ ท่านอ๋องได้โปรดลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
องครักษ์ลับหลิงเย่ที่มิได้พบหน้ามานานปรากฏตัวด้านหลังหลงเทียนอวี้ เขาก้มหน้าลงเอ่ยเสียงแหบแห้ง
สิ่งที่ต้อนรับการมาของเขาคือขาข้างหนึ่งที่ฟาดหวดเข้ามา ร่างของหลิงเย่ลอยกระทบกำแพงดังพลั่ก
แม้แรงเตะจะหนักหน่วง แต่หลิงเย่กลับไม่ส่งเสียงร้อง แม้ว่ามุมปากจะมีโลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมาก็ตาม
แค่หลงเทียนอวี้ไม่ฆ่าเขาก็ถือว่ามีน้ำใจมากแล้ว
“ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น? เจ้าเป็
