ิเช่นนั้นต่อให้เป็นเขา ข้าก็จะไม่ละเว้น!”
หลงเทียนอวี้ตวาดเสียงดังลั่น หลิงเย่หมุนตัวแล้วหายไปในความมืด
นานกว่าหลงเทียนอวี้จะถอนหายใจออกมา
เขาสามารถหลอกลวงคนทั้งใต้หล้า ยกเว้นหลินเมิ้งหยาเพียงผู้เดียว แต่เรื่องในคราวนี้เขาจำเป็นต้องทำ
จากนี้ไปเขาจะชดใช้ให้นางไปชั่วชีวิต
นับเป็นครั้งแรกที่เขาเกลียดตัวเองที่เกิดมามีสายเลือดของฮ่องเต้ แต่หากเขาไม่ใช่หลงเทียนอวี้แล้วล่ะก็ เช่นนั้นเขาคงมิอาจมีนางอยู่ข้างกาย
เขาทำได้เพียงแบกรับความเศร้าโศกนี้เอาไว้เพียงลำพัง
เขาเชื่อว่าจั่วชิวเฉินไม่มีทางหลอกลวงเขาเรื่องหญ้าหลงสิง แต่เขามั่นใจว่าจั่วชิวเฉินเองก็มีเหตุผลให้ทำเช่นนี้
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่างน้อยตอนนี้เขาก็สามารถช่วยชีวิตหลินเมิ้งหยาเอาไว้ได้แล้ว
แม้จะต้องรอหลินเมิ้งหยาอีกนานเพียงใด เขาก็จะไม่ออกห่างจากนางแม้เพียงครึ่งก้าว
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ร่างกายของจั่วชิวอวี้ฟื้นฟูขึ้นมากแล้ว ยาครอบจักรวาลราคาแพงล้วนถูกนำไปบำรุงร่างกายของเขาจนสามารถลุกออกจากเตียงได้ในที่สุด
เขาโชคดีกว่าหลินเมิ้งหยามาก
การรอคอยคือความทรมานอย่างหนึ่ง หลังจากจั่วชิวเฉินออกว่าราชการในราชสำนักเสร็จแล้ว เขามักจะมุ่งหน้ามายัง
