“รีบไป!”
หลินเมิ้งหยารู้สึกร้อนใจอยู่หลายส่วน นางกระซิบเสียงเบากับหลงเทียนอวี้
“ให้เขาไปก่อน ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”
หลงเทียนอวี้มองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตามุ่งมั่น
ดวงตาสีดำคมกริบคู่นั้นมักเปี่ยมไปด้วยความสุขุมเยือกเย็นและฉลาดเฉลียว ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขามองนางด้วยสายตาเด็ดเดี่ยวเช่นนี้
มือหนายื่นเข้าไปกุมมือเล็กของนางซึ่งกำลังจับเชือกแน่น
ความอบอุ่นส่งต่อผ่านทางฝ่ามือไปยังหัวใจของนาง
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าพลางส่งยิ้มอบอุ่น ใบหน้าขาวนวลอมชมพูเผยความอ่อนโยน
“ไม่ได้ ชีวิตของคนมากมายอยู่บนบ่าของพระองค์ อีกอย่างพวกเขาไม่มีทางทำร้ายหม่อมฉัน”
นางมิอาจเห็นแก่ตัวได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากหลงเทียนอวี้และชิวอวี้ปลอดภัย นางก็จะยิ่งปลอดภัยด้วยเช่นเดียวกัน
“อ๋องอวี้ ท่านโปรดวางใจ ในเมื่อข้ารับปากชายาอวี้แล้ว ข้าไม่มีวันผิดคำพูด”
ชายสวมหน้ากากมองออกว่าหลงเทียนอวี้กำลังลังเล ดังนั้นเขาจึงเอ่ยโน้มน้าว
แม้จะยังไม่วางใจ แต่ถึงกระนั้นหลงเทียนอวี้ก็เอื้อมมือไปหยิบเชือกของพวกเขามามัดกับเชือกที่เอวของตนเอง
“ไปเถิด ข้าจะตามเจ้าไปเดี๋ยวนี้”
ชิวอวี้ใช้ร่างกายบดบังหลินเมิ้งหยาเพื่อรับประกันกับหลงเทียนอวี้
หลงเทียนอวี้จ้องมอง
