“พวกเราจะผ่านไปอย่างไร? เมื่อครู่ข้าทดลองดูแล้ว แต่ก็เกือบจะปลิวไปตามลม หากพวกเราไปกันทั้งสามคน เกรงว่าจะหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุไม่พ้น”
ความลึกสุดลูกหูลูกตาทำให้หลินเมิ้งหยาระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม นั่งยองลงข้างก้อนหินข้างทาง หัวคิ้วขมวดมุ่น
“อีกเดี๋ยวพวกเราใช้เชือกมัดตัวเอาไว้ด้วยกัน จากนั้นเดินไปพร้อมกับม้า ถนนเซียนมีความอัศจรรย์อยู่อย่างหนึ่ง หากเดินผ่านเพียงคนเดียวอาจถูกลมแรงพัดตกเหวเอาได้ แต่ยิ่งคนมาก ม้ามากจะสามารถผ่านไปได้อย่างปลอดภัย”
ชิวอวี้เตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว เขาลงจากหลังม้าแล้วหยิบเชือกเส้นหนาออกมา
หลังจากไตร่ตรองคำพูดชิวอวี้อยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยานึกอะไรบางอย่างได้ แต่สุดท้ายทำเพียงส่ายหน้า
“เจ้าอยู่ตรงกลาง พวกเราจะปกป้องเจ้าเอง”
หลงเทียนอวี้กระซิบเสียงแผ่วหลังจากนิ่งเงียบมาตลอดทาง
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง เมื่อครู่นางคิดอยากถามหยั่งเชิงว่าหลงเทียนอวี้ไม่รังเกียจซู่เหมยอย่างนั้นหรือ
แต่ดูเหมือนตอนนี้จะมิใช่เวลาเหมาะสมในการถาม
“พวกเราหนึ่งคนเดินตามม้าหนึ่งตัว อย่าได้เดินผิดตำแหน่งเป็นอันขาด ขอเพียงพวกเราเดินไปพร้อมกันสามคน รับรองว่าจะไม่มีทางตกลงไปอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นเส้นทางนี้มิได้
