ยากต่อการเดิน ขอเพียงระมัดระวังสักนิดก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
ชิวอวี้กำชับคนทั้งคู่เสียงเข้ม พูดจบเขาก็ใช้เชือกคล้องเอวของแต่ละคนเอาไว้ด้วยกัน
ราวกับม้าทั้งสามตัวรู้ว่าต้องทำเช่นไร พวกมันเดินนำหน้าเป็นแถวเรียงกัน
“ไปเถิด”
ชิวอวี้สบตาหลงเทียนอวี้หนหนึ่งพลางเอ่ยเสียงเรียบ
ทั้งสองเกิดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา แม้ถนนเซียนแห่งนี้จะไม่แคบ แต่ถึงกระนั้นก็อาจถูกลมกระโชกพัดกระทบร่างได้ตลอดเวลา
ม้าของหลงเทียนอวี้ย่ำกีบเท้าเดินไปยังถนนเซียนก่อนเป็นตัวแรก จากนั้นเขาจึงเดินตามม้าของตนเอง หลินเมิ้งหยาดึงเชือกเข้าใกล้ตัวอย่างอดไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นก็มิเกิดเหตุการณ์ถูกลมพัดจนตัวคนปลิวไป
เมื่อเห็นแล้วว่าไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้น เขาจึงหันไปพยักหน้าให้หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้
เพ่งสมาธิ ทั้งสองจึงเดินตามม้าของตนเองไปยังถนนเซียน
เอ๋? หลินเมิ้งหยาที่เดินเข้ามายังถนนหินกวาดสายตามองซ้ายขวา
แปลกจริงเชียว ครั้งแรกที่นางเหยียบเท้าเข้ามา อย่าว่าแต่เดินเลย แม้แต่ยืนยังลำบาก แต่เมื่อเดินไปพร้อมกันกับม้า สายลมพลันมลายหายไปแล้ว
นางครุ่นคิด ทันใดนั้นก็ยื่นแขนออกไปข้างหนึ่ง
ชิวอวี้และหลงเทียนอวี้หันไปมองนางอย่างไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้
