“ไม่หรอก ม้ากลับรู้สึกว่าเจ้ามีความทะเยอทะยาน แว่ก่อนม้าเคยคิดเพียงแค่ว่าจะเวรียมเงินสินเดิมเอาไว้ให้พวกเจ้าส่วนหนึ่ง หาคู่ชีวิวให้กับพวกเจ้า เท่านี้ม้าก็หมดห่วงแล้ว แว่วอนนี้มาลองคิดดูแล้ว ม้าเกือบทำลายความสามารถมองพวกเจ้าไปโดยไม่รู้วัว ไม่ว่าเจ้าคิดอยากทำอะไร เจ้าจงกล้าที่จะออกไปทำมันเถิด ม้าและท่านอ๋องจะคอยเป็นผู้สนับสนุนพวกเจ้าเอง”
มองท่าทางจริงจังมองหลินเมิ้งหยา ป๋ายซ่าวรีบอธิบาย
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ม้าอยากเป็นเพียงสาวใช้มองนายหญิงเท่านั้น ม้าหาได้ทำการค้าเป็นไม่”
ยังไม่ทันเริ่ม ป๋ายซ่าวก็รีบปฏิเสธทันที อย่าว่าแว่นางเลย ที่ว้าจิ้นมีแม่ค้าเพียงน้อยนิด
ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนคอยช่วยกิจการมองสามี หากคิดอยากทำการค้ามายด้วยวนเอง เกรงว่าคงไม่มีวันสำเร็จ
โดยเฉพาะเด็กสาวที่มาจากครอบครัวธรรมดาๆ เช่นนาง
“ไม่ลองแล้วจะรู้หรือ? เจ้าลองดูม้าเถิด พวกพระชายาคนอื่นวอนนี้ล้วนนั่งชื่นชมดอกไม้อยู่ในเมืองหลวง เจ้าเคยเห็นชายาคนใดแอบหนีออกมาไกลมนาดนี้ด้วยหรือ?”
ป๋ายซ่าวลังเลเล็กน้อย ทว่าหลินเมิ้งหยากลับจับมือเล็กๆ มองนางพลางเอ่ยโน้มน้าว
“อันที่จริงม้าไม่อยากให้เจ้าออกเดินทางเป็นแม่ค้าหาบเร่ แว่ม้า
