อกเขาเอง ข้าคิดว่าเขาต้องเข้าใจ”
ชิวอวี้พยักหน้าลง เหตุเพราะคนในขบวนพ่อค้าล้วนเป็นเพียงคนธรรมดา ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่อยากดึงคนบริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้อง
มองตามหลังชิวอวี้ หลินเมิ้งหยาถอนหายใจเบาๆ
“กังวลหรือ? ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”
หลงเทียนอวี้เอ่ยเสียงอ่อนโยนทว่าแน่วแน่ มือหนายื่นเข้าไปกุมมือเล็กของหลินเมิ้งหยา ความรู้สึกที่ส่งมาทำให้หลินเมิ้งหยารับรู้ได้ถึงความปลอดภัย
พยักหน้าลง ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงเชื่อเสมอว่าเมื่อหลงเทียนอวี้ลั่นวาจาแล้ว เขาย่อมสามารถทำได้
ชิวอวี้กลับมาอย่างรวดเร็วหลังจากปรึกษากับท่านกัวเรียบร้อยแล้ว
ท่านกัวเป็นคนฉลาดเฉลียว ดังนั้นเขาย่อมรู้ว่าพวกเขามีฐานะไม่ธรรมดา ฉะนั้นปัญหาที่ตามมาย่อมไม่ธรรมดาเช่นเดียวกัน
“ท่านกัวอนุญาตแล้ว แต่เขาบอกว่าช่วงกลางคืนลมค่อนข้างแรง ฉะนั้นเขาจะพาคนในขบวนพ่อค้าไปค้างแรมที่ทิวป่าต้นซิ่ง จากนั้นพวกเราค่อยออกเดินทางวันรุ่งขึ้น”
นี่เป็นการประนีประนอมให้มากที่สุดสำหรับท่านกัวแล้ว
หลินเมิ้งหยาหันไปหาเขาพร้อมทั้งพยักหน้าน้อยๆ เพื่อเป็นการขอบคุณ
ไม่นานขบวนการค้าก็เดินทางมาถึงป่าต้นซิ่งที่ชิวอวี้เล่า ยังไม่ทันเดินทางเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมเย็นพลันโชยเข้ามาเต
