ะจมูก
เมื่อเทียบกับกลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยแล้ว กลิ่นหอมสะอาดของต้นซิ่งทำให้คุณหนูสกุลหลินรู้สึกน่ารักและเป็นมิตร
เกรงว่าแม้แต่จิตรกรขึ้นชื่อในเมืองหลวงก็ยังมิอาจแต่งแต้มเติมสีสันลงบนผืนภาพให้ออกมางดงามดั่งทัศนียภาพแห่งนี้
กลีบดอกสีขาวอมชมพูบานสะพรั่งละลานตาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด คงไม่มีใครคิดถึงว่ากว่าจะได้เห็นภาพความสวยงามของต้นซิ่งนี้จะต้องผ่านหน้าผาที่อันตรายถึงชีวิต
“ทุกคนค้างแรมที่ป่าต้นซิ่งเพื่อพักผ่อน”
เหวินสือร้องประกาศ ทุกคนจึงส่งเสียงรับคำ
อาศัยจังหวะที่ท้องฟ้ายังไม่มืดดีเดินทางรุดหน้าขึ้นไปยังป่าต้นซิ่งเพื่อหาฟืนมาก่อกองไฟ
หลินเมิ้งหยาขี่ม้าตามหลงเทียนอวี้ไปสำรวจพื้นที่ด้านหน้า
เส้นทางมิได้ลำบากเหมือนตอนแรก แต่เมื่อชะโงกหน้าลงมองหุบเหวสูงชันสุดลูกหูลูกตา หลินเมิ้งหยาอดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้
“เพราะเหตุนี้แม้พลังอำนาจของเมืองหลินเทียนจะสู้เมืองอื่นไม่ได้ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็มิเคยถูกบุกเลยอย่างนั้นสินะ”
เมื่อได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงถอนหายใจให้กับการรังสรรค์ของพระเจ้า
“แน่นอนอยู่แล้ว เมืองหลินเทียนล้อมรอบไปด้วยน้ำทั้งสามด้าน มีเพียงด้านเดียวที่ติดกับแผ่นดินใหญ่
