แต่ถึงกระนั้นหุบเขาแห่งนี้ก็เป็นทางเข้าออกทางหนึ่ง”
แม้จะพยายามกดเสียงต่ำ แต่ถึงกระนั้นชิวอวี้ก็ยังอดที่จะรู้สึกภูมิใจไม่ได้
หลินเมิ้งหยาคร้านจะเค้นถามเขา เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว หากนางยังเดาไม่ออกว่าชิวอวี้เป็นคนเมืองหลินเทียนแล้วล่ะก็ คาดว่าสมองของนางคงมีแต่ขี้เลื่อย
ทว่าไม่ว่าจะเป็นคนเมืองหลินเทียนหรือต้าจิ้น ขอเพียงเป็นมิตรสหายที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาอันใดแล้ว
“แม้จะมีการป้องกันแน่นหนายากต่อการโจมตี แต่ถ้าหากเส้นทางถูกบุกฝ่าเข้าไป เช่นนั้นเมืองหลินเทียนก็ไร้ทางหนีมิใช่หรือ?”
หลงเทียนอวี้มิอาจทนดูท่าทางภูมิใจของชิวอวี้อีกต่อไปได้ หากตอนนี้อยู่ในเมืองหลวง ป่านนี้เขาคงสั่งคุมตัวหมอหลวงคนนี้ไปนั่งแท่นสอบสวนแล้ว
ทว่าชิวอวี้กลับไร้ซึ่งโทสะ เขาส่ายหน้าน้อยๆ
“เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดเมืองนี้จึงยังไม่สูญเสียแผ่นดินไปเล่า? นั่นก็เพราะเมืองหลินเทียนมีชายแดนติดกับมหาสมุทรทั้งสามด้าน แต่ละครัวเรือนล้วนมีเรือเป็นของตนเอง หากเส้นทางทั้งสองด้านถูกบุกฝ่าเข้ามาจริง เช่นนั้นคนเมืองหลินเทียนคงหนีรอดปลอดภัยไปนานแล้ว ต่อให้พวกเจ้าแข็งแกร่ง แต่ก็คงไม่มีความสามารถที่จะต่อเรือไล่ตามได้ทันท่วงที
