หรอกกระมัง”
คำพูดของชิวอวี้ทำให้หลงเทียนอวี้ชะงัก ทั้งสองยังคงจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร
เริ่มต้นจากสงครามแย่งดินแดนไปสู่ข้อพิพาททางเศรษฐกิจและชีวิตราษฎร
หลินเมิ้งหยามองทั้งสองด้วยท่าทางเอือมระอา นางส่ายหน้าน้อยๆ
โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงยังทะเลาะกันเหมือนเด็ก
หรี่ตาลงจ้องมองหุบเหวเบื้องล่าง
แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่นางเดินทางมายังเมืองหลินเทียน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกคิดถึงทิวทัศน์เช่นนี้ขึ้นมา
หยิบตราประทับลายดอกเหมยออกมาจับ หากนางเดาไม่ผิดแล้วล่ะก็ ของชิ้นนี้ต้องเกี่ยวข้องกับชาติตระกูลของท่านแม่อย่างแน่นอน
ชิวอวี้เคยเล่าว่าสกุลของชนชั้นสูงในเมืองหลินเทียนล้วนใช้ตราสัญลักษณ์ดอกเหมย
หากเป็นเช่นนั้นจริง นั่นเท่ากับว่าที่นี่คือบ้านเกิดเมืองนอนของท่านแม่
ฉะนั้นร่างกายของนางจึงมีสายเลือดของเมืองหลินเทียนอยู่ครึ่งหนึ่ง ดังนั้นแม้จะเป็นการมาเยือนครั้งแรก แต่นางกลับไม่รู้สึกแปลกที่แปลกทาง กลับกันนางรู้สึกตื่นเต้นเป็นส่วนใหญ่
ราวกับความกังวลในหัวใจมลายหายไปชั่วคราว
ไม่รู้ว่าการเดินทางมายังเมืองหลินเทียนในคราวนี้จะสร้างความเปลี่ยนแปลงอันใดให้กับชีวิตของนาง
เพราะเหตุนี้หัวใจของนางจึงมีคว
