ามหวังเล็กๆ เกิดขึ้น
“ไปกันเถิด ลมมาแล้ว เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา”
การฟาดฟันกันจบลง หลงเทียนอวี้พยายามปกปิดความภาคภูมิใจในแววตา
ปล่อยให้หลงเทียนอวี้กุมสายบังเหียนอย่างอิสระ ทิ้งชิวอวี้ซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับสายลมกระโชกบ่นอุบอิบอยู่ทางด้านหลัง
ใบหน้าหล่อเหลาฉายชัดให้เห็นว่า “ข้าไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย”
“พวกเจ้านี่จริงๆ เลย โตขนาดนี้แล้วแท้ๆ เลิกโวยวายเป็นเด็กได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยามิอาจทนมองได้อีกต่อไป เมื่อก่อนตอนอยู่ในเมืองหลวงพวกเขายังมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันอยู่เลย เหตุใดทันทีที่ออกจากเมืองมาสติปัญญาจึงลดลงเหลือเท่าเด็กน้อยแล้วเล่า
“เขาเป็นฝ่ายยั่วยุข้าก่อน แม้ตัวข้าจะสามารถอดทนอย่างใจกว้างได้ แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับบ้านเมือง ข้าที่เป็นองค์ชายสามแห่งต้าจิ้น อ๋องอวี้ผู้นี้มิอาจยอมอ่อนข้อให้แก่ใครหน้าไหนได้!”
ใบหน้าหลงเทียนอวี้เคร่งขรึม ท่าทางน่าเกรงขาม
ชิ! หลินเมิ้งหยาแอบถ่มน้ำลายในใจ
ทั้งที่เป็นเพียงเด็กน้อยเท่านั้น เหตุใดต้องชักเหตุผลทางสายเลือดของราชวงศ์มาแอบอ้าง
คนในขบวนพ่อค้ามีมากมาย ดังนั้นความสามารถจึงมากตาม ไม่นานกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอก็ฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งป่าต้นซิ่ง
ผู้คนนั่งล้อมกอง
