ไฟ ทิวทัศน์งดงามตระการตา หลินเมิ้งหยาซึมซับความงดงามตรงหน้า
ลงจากหลังม้าเพื่อหากลีบดอกไม้มากองรวมกัน กลิ่นดอกซิ่งอาบชโลมตัวจนหอมฟุ้ง ท่าทางเหมือนเด็กของนางทำให้คนทั้งขบวนการค้ายิ้มเอ็นดู
“น้องเสี่ยวหยวน เจ้าออกเรือนแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงมีท่าทางเหมือนเด็กเช่นนี้เล่า?”
ตลอดหลายวันที่ผ่านมาทุกคนต่างรู้ดีว่าชายหนุ่มคนนี้มีฝีมือโหดเหี้ยม แต่เขามักปฏิบัติต่อคนของตนอย่างเป็นมิตร อีกทั้งอายุยังน้อย ดังนั้นพวกพ่อค้าจึงชอบหยอกล้อเขาเป็นประจำ
เขาไม่เคยโมโห ซ้ำยังแย้มยิ้มอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน
หลินเมิ้งหยาที่กำลังเล่นกับดอกซิ่งหยักยิ้มซุกซน จากนั้นนางจึงเข้าไปแย่งไหเหล้าจากชายคนนั้น
“เป็นอะไรไป? โมโหเลยอยากเทเหล้าข้าหรือ? อย่าทำเช่นนั้นเลย ข้าเหลือเหล้าเพียงเท่านี้แล้ว ไอหยา ไอหยา ไอหยา นี่เจ้าทำอะไรกันแน่?”
ชายคนนั้นวิ่งไล่ตามหลินเมิ้งหยา แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะเอื้อมมือเข้าไปหยิบดอกซิ่งมาหนึ่งกำมือแล้วโปรยลงไปในไห
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังร้อนใจ นางจึงเขย่าไหเหล้าเล็กน้อย จากนั้นก็ฉีกยิ้มตาหยีพลางยื่นไหเหล้าไปชิดริมฝีปากของเขา
“ชิมดู”
ชายคนนั้นไม่เกรงใจ มือยกไหเหล้าขึ้นจิบ
คิดไม่ถึงเลยว่าเหล้า
