ขมฝาดบาดคอจะถูกกลบด้วยกลิ่นหอมหวานของดอกซิ่ง
รสชาติล้ำเลิศยิ่งนัก กลิ่นของดอกซิ่งเข้ากันได้ดีกับเหล้าไหนี้
“อืม ไม่เลว! น้องหยวน ขอบใจเจ้ามาก”
ชายคนนั้นวิ่งไปหาผู้อื่นด้วยความพึงพอใจ ทิ้งหลินเมิ้งหยาที่ยังคงเก็บดอกซิ่งไม่หยุดเอาไว้ทางด้านหลัง
“เจ้าเก็บพวกมันไปทำไม?”
หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร กลับกันเขาถูกหลินเมิ้งหยาดึงตัวไว้ ก่อนที่นางจะวางกลีบดอกซิ่งลงบนชายผ้าของชุดเขา
เมื่อเห็นว่าใส่เกือบจะไม่หมดแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงพาหลงเทียนอวี้มายังกองฟืนทำอาหาร
ลงมือล้างข้าวใส่หม้อด้วยตนเอง จากนั้นนำกลีบดอกซิ่งที่ล้างสะอาดดีแล้วใส่ลงไป
“น้องเสี่ยวหยวน พวกเราแบกข้าวขึ้นมาอย่างยากลำบาก เจ้าทำเช่นนี้จะมิเป็นการเสียของหรือ?”
เหวินสือไม่เข้าใจความคิดของหลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงรีบเข้ามาร้องห้าม หัวคิ้วขมวดมุ่น
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับใช้ช้อนคนโจ๊กในหม้อพลางเอ่ยอธิบาย
“ดอกซิ่งเป็นยาสมุนไพรอย่างหนึ่ง มีสรรพคุณในการบำรุงลมปราณ ยิ่งไปกว่านั้นยังบำรุงผิวพรรณได้อีกด้วย ข้าทำเตรียมเอาไว้ให้พวกสาวๆ ผู้ชายตัวโตเช่นพวกเจ้าไปทางด้านนู้นไป”
นอกจากชิวอวี้แล้ว ทุกคนล้วนไม่รู้ว่าดอกซิ่งไร้ประโยชน์เช่นนี้จะเป็น
