อึ้งร้องเรียกหลินเมิ้งหยาเอาไว้
แม้จะอาบน้ำล้างหน้าเปลี่ยนมาสวมใส่เพียงชุดธรรมดาแล้ว ทว่าใบหน้าของนางกลับยังมีเค้าความงดงามมีเสน่ห์
บางทีในสายตาของพวกผู้ชายคงเป็นความลุ่มหลง แต่ในสายตาของหลินเมิ้งหยากลับเป็นเพียงความว่างเปล่า
คาดว่าพวกนางสองพี่น้องจำเป็นต้องหาสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักจึงจะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้
“อืม จากนี้ไปเจ้าก็รักษาตัวด้วย”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงน้อยๆ น้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน ตอนนี้นางมิได้รู้สึกขุ่นเคืองหงอวี้และมั่วฉินอีกต่อไปแล้ว
แม้นางจะมิใช่พระแม่มารี แต่ทุกคนล้วนมีเหตุผลเป็นของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางทั้งสองยังไม่คิดทำร้ายนาง
การไม่ถือโทษโกรธเคืองของนางนับเป็นความอดทนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว
“ได้ เจ้าเองก็เช่นกัน ข้าจะพาน้องสาวข้าไปเดี๋ยวนี้ ลาก่อน”
หงอวี้หยักยิ้ม สตรีเสน่ห์พร่างพราวในหุยชุนฟางกลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่กำลังส่งยิ้มให้กับสตรีที่ตนเองไม่รู้จักกระทั่งชื่อแซ่ที่แท้จริงของนาง
บางทีนับจากวันนี้ไปพวกนางคงต้องลาจากกันตลอดกาลแล้ว
แม้เงินทองที่หามาได้จะไม่อาจทำให้น้องสาวอยู่อย่างคนร่ำรวย แต่อย่างน้อยก็มากเพียงพอที่จะทำการค้าขายเล็กๆ เพื่อสร้างชีวิตใหม่ให้กับนางไ
