ว ทั้งสองส่งเสียงกระซิบกระซาบ
“ข้าว่าพวกเจ้าพาพวกนางไปด้วยเถิด”
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าท่านกัวจะขอร้องแทนพวกหงอวี้สองพี่น้อง
ขณะที่อ้าปากคิดจะเอื้อนเอ่ย ท่านกัวขัดนางขึ้นพลางส่งสายตาสื่อความหมาย
“พวกเรากลายเป็นจุดสนใจของคนจำนวนมากแล้ว หากยังไม่ไปจากที่นี่ เกรงว่าจะเสียการเอาได้ หรือเจ้าอยากเห็นคนทั้งขบวนการค้าได้รับความเสียหายหรือ?”
ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าหลินเมิ้งหยาจนนางมิอาจเอ่ยปฏิเสธได้
กวาดสายตามองไปรอบๆ หลินเมิ้งหยาสังเกตเห็นสายตาไม่เป็นมิตรหลายคู่
นางลืมไปได้อย่างไรว่าคนของป๋ายหลงและเฮยฮู่อาจอยู่ที่ตำบลนี้
แม้นายท่านแห่งหุยชุนฟางจะปล่อยพวกนาง แต่นั่นมิได้หมายความว่าคนของพวกป๋ายหลงจะเป็นเช่นนั้น
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ท่านรอสักครู่ อีกเดี๋ยวพวกเราออกเดินทางได้เลย”
เอ่ยขออภัยท่านกัวเล็กน้อย แม้จะไม่อยาก แต่ดูเหมือนว่าวันนี้นางต้องพาพวกหงอวี้ไปด้วยแล้ว
ลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยุดข้างกายหลงเทียนอวี้
