โชคดีที่หาสถานที่คุมขังพวกอาซิ่วเจอแล้ว หลินเมิ้งหยาไม่อยากทำอะไรบุ่มบ่ามจนจูเหยียนนึกสงสัย
กำชับอาซิ่วอีกสองสามคำ ห้ามมิให้นางเปิดเผยกับผู้อื่นว่าพวกนางรู้จักกันมาก่อน
ท่ามกลางคนทั้งสาม มั่วฉินคือคนที่ผิดหวังที่สุด แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่เผยความรู้สึกออกมา คาดว่านางคงเตรียมใจเอาไว้ก่อนแล้ว
ทันทีที่เดินออกจากประตู หลินเมิ้งหยาชะงักอยู่กับที่
บุรุษร่างสูงท่าทางสุขุมอ่อนโยนปรากฏต่อหน้าพวกนาง
แผ่นหลังของหงอวี้และมั่วฉินแข็งทื่อ พวกนางคิดไม่ถึงเลยว่านายท่านจะมาปรากฏตัวที่นี่
“นางคือคนที่เจ้ากำลังตามหาหรือ?”
เสียงของเขาเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
ทว่าดวงตาสุขุมคมกริบคู่นั้นเสมือนมองทุกสิ่งทุกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว
หลินเมิ้งหยาครั่นคร้ามในใจ นายท่านไม่มีโทสะเลยแม้แต่น้อย แต่นางรู้ดีว่าตัวตนของนางถูกเปิดเผยแล้ว
ฉะนั้นจึงก้มหน้ายอมรับชะตากรรมแต่โดยดี
“ใช่ นางเป็นเพื่อนของข้า ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยนาง ข้ารู้ดีว่าคำขอร้องนี้ออกจะเกินไปสักหน่อย แต่ข้าอยากขอให้นายท่านปล่อยเพื่อนข้าไป”
แม้หงอวี้จะรู้สึกหวาดหวั่น แต่ถึงกระนั้นนางก็ยอมรับผิดเช่นเดียวกับหลินเมิ้งหยา
“นายท่าน ข้าเป็นผู้พาน้องชิงเกอมาเอง ข้
