าทำเพื่อช่วยน้องสาวของข้า ข้าหวังว่าท่านจะไม่ลงโทษนาง”
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าหงอวี้จะยอมรับผิด
มั่วฉินลังเล แต่หลินเมิ้งหยาและหงอวี้ต่างส่ายหน้าให้นาง
เรื่องนี้มีพวกนางเป็นผู้รับผิดชอบก็เพียงพอแล้ว มั่วฉินมิจำเป็นต้องกระโจนเข้ากองเพลิงด้วย
แม้จะไม่อยากทำเช่นนี้ แต่ถึงกระนั้นมั่วฉินก็ยังนิ่งอยู่ด้านหลังพวกนาง
“พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือเพื่อนและน้องสาวออกไป?”
แม้จะถูกคนของตนเองทรยศหักหลัง ทว่านายท่านกลับไม่มีท่าทางเดือดดาล ซ้ำน้ำเสียงยังอ่อนโยนเหมือนกำลังถามเรื่องทั่วไปแต่เพียงเท่านั้น
หลินเมิ้งหยาและหงอวี้มิอาจลำพองใจ ดังนั้นพวกนางจึงพยักหน้าลง
“ดี เช่นนั้นพวกเจ้าก็พาพวกนางกลับไปเถิด”
อะไรนะ?
หลินเมิ้งหยาและหงอวี้ต่างอึ้งงัน
เมื่อครู่นายท่านว่าอะไรนะ? เขายอมให้พวกนางพาคนออกไป?
นี่…เรื่องจริงหรือ?
“จูเหยียน เจ้าจงไปปล่อยพวกนางออกมา จากนั้นพาพวกนางไปส่งเถิด มั่วฉินจงอยู่ที่นี่ก่อน”
ใบหน้าซีดเผือด จูเหยียนที่คิดว่าถูกจับได้แล้วแสดงท่าทางว่านอนสอนง่าย
ทว่าเมื่อหันไปมองทางหลินเมิ้งหยาและหงอวี้อีกหน สีหน้าแตกต่างออกไปเล็กน้อย
แต่ก่อนมิเคยเจอใครรอดชีวิตออกไปได้หลังจากหักหลังนายท
