่าน
“ขอรับ” จูเหยียนรับคำ
ร่างกายมั่วฉินสั่นเทิ้ม แต่สุดท้ายก็ทำอย่างที่ชิงเกอเคยกล่าวเอาไว้ นางจำต้องอยู่ที่นี่เพื่อหาญาติของนางต่อไป ฉะนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นางจะต้องทำให้นายท่านเชื่อใจนางอีกครั้งให้ได้
ดังนั้นสายตาที่หันกลับมามองชิงเกอและหงอวี้เป็นหนที่สองจึงเย็นชาดุจน้ำแข็ง
หวังว่านายท่านจะเชื่อใจนาง
อาซิ่วและซู่เหมยถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว เมื่อเทียบกับซู่เหมยซึ่งกำลังตกอยู่ในอาการหวาดกลัว อาซิ่วส่งสายตาอาฆาตไปยังนายท่านและจูเหยียน
แม้นางจะไม่ถูกนำตัวไปขาย แต่ช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมาทำให้นางรู้สึกหม่นหมองไม่น้อย
หากหลินเมิ้งหยาไม่รั้งนางเอาไว้ เกรงว่าอาซิ่วคงพุ่งเข้าไปกัดเขาอย่างแน่นอน
“ขอบคุณนายท่านที่ทำให้ความปรารถนาของข้าเป็นจริง เช่นนั้นพวกข้าขอตัวลา”
หลินเมิ้งหยาดึงอาซิ่ว หงอวี้ร้องไห้คร่ำครวญขณะโอบกอดซู่เหมย ทั้งสี่หมุนตัวเตรียมจากไป
“ช้าก่อน คุณหนูหลิน ข้ามีเรื่องอยากเตือนเจ้า”
หลินเมิ้งหยาอึ้งงัน เหตุใดเจ้าของหุยชุนฟางจึงรู้จักตัวตนที่แท้จริงของนาง?
“เชิญนายท่านพูด”
หรี่ตามองด้วยท่าทางหวาดระแวง เสียงเตือนในใจของหลินเมิ้งหยาร้องดังลั่น บางทีนางอาจประเมินหอนางโลมแห่งนี้ต่
