ำไปตั้งแต่แรก
“เหตุที่ข้าปล่อยเจ้าไปก็เพราะข้าติดหนี้ใครบางคน แต่คราวหน้าเจ้าอย่าได้ตกอยู่ในกำมือข้าอีกเป็นอันขาด มิใช่ว่าทุกคนจะหวั่นไหวไปกับคำพูดของเขาแล้วยอมปล่อยเจ้าไป ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาเขาเอาไว้ให้ดี”
น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความอำมหิตอยู่หลายส่วน
อยู่ๆ สายตาของนายท่านวาวโรจน์ไปด้วยความเคียดแค้น
หลินเมิ้งหยาขยับเท้าถอยหลังอย่างอดไม่ได้ นางมิเคยรู้จักเขามาก่อน แต่ฟังจากคำพูดของเขา เขาคงต้องการจะบอกว่ามีคนใช้หนี้บุญคุณแลกกับความปลอดภัยของนาง
คนผู้นั้นคือใครกัน?
“เขาเป็นเพื่อนของข้า ขอเพียงเขาจริงใจกับข้า ข้าจะไม่มีวันทำร้ายเขาเด็ดขาด นายท่านโปรดวางใจ”
นางเหยียดกายตรง แม้จะตกอยู่ในกำมือผู้อื่น แต่นางหาใช่ลูกพลับอ่อนที่ถูกบีบได้ง่ายๆ
“เช่นนั้นก็ดี จูเหยียน จงพาพวกนางออกไป”
ครู่ต่อมา ท่าทีของนายท่านกลับมาสงบนิ่งดั่งสายน้ำอีกครั้ง ราวกับเขามิได้แยแสเรื่องนี้แต่อย่างใด
หลินเมิ้งหยาเหลือบมองเขาอีกหน ก่อนจะเดินตามจูเหยียนออกไป
แปลก มีเพื่อนของนางคนไหนรู้จักกับคนเช่นนี้ด้วยหรือ?
จูเหยียนเพียงนำทางพวกนางมาส่งที่ประตูลับ จากนั้นพวกนางจึงกลับไปยังห้องของตนเอง
ขณะนี้ท้องฟ้าด้านนอกสว่างแล
