้ว หลงเทียนอวี้ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง หลินเมิ้งหยารีบแต่งกายเป็นชายอีกครั้ง ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมาให้อาซิ่วฟัง
“พี่สาว ชายคนนี้หล่อเหลายิ่งนัก เขาเป็นฟู่จวินของท่านหรือ?”
อาซิ่วแปลกใจยิ่งนัก นางเอ่ยถามขณะสายตาจับจ้องชายที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง
หลินเมิ้งหยาลังเล ก่อนจะพยักหน้า มือเล็กยื่นไปหยิบยาแก้เมาป้อนใส่ปากหลงเทียนอวี้
“ท่านโชคดียิ่งนักที่มีพี่เขยหล่อเหลาถึงเพียงนี้ จริงสิ ท่านพี่ได้เจอพวกท่านลุงของข้าบ้างหรือไม่?”
แม้จะยังประหลาดใจ แต่เมื่อรู้ว่าบุรุษบนเตียงคือฟู่จวินของผู้มีบุณคุณ อาซิ่วจึงไม่กล้าหันไปมองเขาอีก แต่กลับกอดแขนหลินเมิ้งหยาพลางกระซิบถาม
“ไม่เลย ข้าเองก็เพิ่งมาถึงเมื่อวาน คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องราววุ่นวายถึงเพียงนี้ เช่นนั้นข้าพาเจ้ากลับไปยังขบวนพ่อค้าก่อนดีกว่า จากนั้นให้ท่านกัวส่งข่าวไปยังขบวนการค้าของเจ้าแล้วค่อยให้ลุงของเจ้าส่งคนมารับดีหรือไม่?”
นางและหลงเทียนอวี้มิได้กลับไปหนึ่งคืนเต็มแล้ว คนอื่นยังไม่กระไร แต่คาดว่าป๋ายซ่าวจะต้องร้อนใจจนแทบสิ้นสติแล้วอย่างแน่นอน แม้อาซิ่วจะฉลาดเฉลียว แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสา
หาก
