ทิ้งอาซิ่วเอาไว้ที่ตำบลซื่อฟางคนเดียว บางทีอาจถูกจับตัวไปอีก
อาซิ่วชื่นชอบหลินเมิ้งหยายิ่งนัก นางหยักยิ้มพร้อมทั้งพยักหน้า ไม่ว่านางจัดการอย่างไร ตนเองก็พร้อมจะทำตาม
“เด็กคนนี้นี่ เมื่อครู่เกือบเอาชีวิตไม่รอดแท้ๆ เจ้าไม่กลัวหรือ?”
หัวใจของหลินเมิ้งหยาอ่อนยวบเมื่อได้เห็นรอยยิ้มหวานหยดย้อยของอีกฝ่าย
เด็กคนนี้แปลกยิ่งนัก ทั้งที่ตนเองถูกจับตัวไปขาย แต่กลับยังเป็นห่วงลูกชายของท่านยายตาบอดคนนั้น
กว่าจะหนีออกจากภยันอันตรายได้มิง่ายเลย แม้นางจะไม่ร้องไห้หวาดผวา แต่อย่างน้อยก็มิควรมีรอยยิ้มกว้างเช่นนี้มิใช่หรือ?
“ในเมื่อหนีออกมาได้แล้ว เหตุใดข้าต้องร้องห่มร้องไห้ด้วยเล่า? อีกอย่างตอนที่ถูกจับไป ข้าร้องไห้คร่ำครวญก็มิช่วยอะไร สู้เก็บแรงเอาไว้เพื่อหาโอกาสหนีไม่ดีกว่าหรือ?”
คิดไม่ถึงเลยว่านางจะมีความคิดเช่นนี้
อาซิ่วแตกต่างจากเด็กคนอื่นจริงๆ
“อืม…”
หลงเทียนอวี้ที่อยู่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อย
หลินเมิ้งหยารีบหมุนตัว ในที่สุดคุณชายที่หลับสนิททั้งคืนก็ฟื้นแล้ว
มือหนายื่นไปนวดขมับที่กำลังปวดตุบๆ รสขมยังคงตลบอบอวลอยู่ในโพรงปาก ดวงตาหนักอึ้งค่อยๆ ลืมขึ้น สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความสงสัย
เขา…อยู่ที่ไหน?
