“ฟื้นแล้วหรือ? ดื่มน้ำก่อนเถิด”
หลังจากได้เห็นท่าทางของเขาเมื่อคืน หลินเมิ้งหยามิอาจไม่ดูดำดูดีเขาได้
ยามปกติเขาไม่เคยเอ่ยวาจาอ่อนหวาน แต่เมื่อร่ำสุราจนเมามายกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แม้หลินเมิ้งหยาจะมิใช่พวกออดอ้อนออเซาะ แต่นางรู้ว่าหลงเทียนอวี้ตอนมีสติย่อมไม่พูดคำเหล่านั้นออกมาอย่างแน่นอน
รับถ้วยในมือของหลินเมิ้งหยาไปโดยมิอิดออด หลงเทียนอวี้มองหน้านางนิ่ง
เมื่อคืนเขาดื่มมากเกินไป ดังนั้นจึงนึกไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
เขากวาดสายตามอง ที่นี่มิใช่โรงเตี๊ยม?
“ที่นี่คือ….”
“หอนางโลม เมื่อวานเจ้าดื่มจนเมาแล้วมาหาความสำราญที่นี่”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าหลงเทียนอวี้กลับรู้สึกตื่นตระหนก
เป็นไปได้อย่างไร? เขารีบก้มลงมองร่างกายท่อนล่างของตน แต่เมื่อเห็นว่ายังคงสวมใส่ชุดเมื่อวาน เขาจึงกระ
“เอาล่ะ เมื่อวานเจ้าเพียงแค่มานอนหลับอยู่ที่นี่เท่านั้น อย่าได้เสียเวลาพูดจาไร้สาระอยู่ที่นี่อีกเลย พวกเรารีบออกไปจากที่นี่ก่อนเถิด หากสายกว่านี้อาจออกไปไม่ได้แล้ว”
หลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่หลงเทียนอวี้ ท่าทางล้อเลียนเช่นนี้เปรียบเสมือนการลงโทษเขา
แม้เขาจะปฏิเสธหญิงอื่น แต่ถึงกระนั้
